تجربه میکنم

من زایش را از خود در تو

میبینم

ما مادر میشویم

 آخ

ملکوتی میهن باکره گی ام

با شکمی داغ /

پشت تپش های بی جانش

سبدی پر از تفنگ های پلاستیکی

 پنهان کرده است .

باز از شاخه می افتم/

مادرم قار قار می کند...

وزینش

با تلالو آینه وار زانوانش

سخت

رنگ بر چهره ام مینهد و

تیغ بر گلویم

آه های کپک زده ام را لای سفره می پیچد

تمام کن رد سرانگشتان سوخته ام را

چین های دامن گناه را می گشایم و

ساق های ریاضت

{ آن اشیاء بر طاقچه مانده }

را می سوزانم

تو تنها نظاره کن و پادشاهی

در این حجله گاه بیمار ...

بر فراز سینه هایت می نشینم

به وقت اذان

  و

می بینم

دوستانم

بر زمین سرد

دانه می چینند...

جوجه اردکهای زشت

جوجه اردکهای قشنگ

در آبی بیکران چشمانت

آب بازی می کنند...

آغوشت

خانه ی امن من است/

بی چکه های مداوم

و

بی قبض آب و برق...

گوشه های تیز کتابت را

در سینه ام فرو میکنی/

پرنده ی خوشبختی مان بیرون می پرد و

دور می شود ...